Genoeg gezwegen over de traumatische bevalling

Gehecht worden zonder verdoving, ingeknipt zonder toestemming. Een traumatische bevalling is meer dan wel of geen knipje of ruggenprik. Geboortebeweging is een actie gestart genaamd #genoeggezwegen om vrouwen aan de praat te krijgen over hun slechte ervaringe tijdens de bevalling.

Noodlot

In sommige gevallen is er echt geen tijd om toestemming te vragen. In sommige gevallen is het echt te laat voor een ruggenprik. Soms kan het niet anders, voor het welzijn van de moeder en kind. En als het om levensbedreigende situaties gaat, mag een arts, mits gegrond, buiten het boekje. Maar dit gaat niet om de niet levensbedreigende situaties.

Arts
Communicatie

Hoe helder was jij tijdens je bevalling? Hoeveel zin heeft het bepaalde onderwerpen op dat moment te bespreken? Hoeveel zin heeft het om, op dat moment, uitgebreid uitleg te krijgen over de waarom? Niet dat hier altijd tijd voor is.
Een geboorteplan is wel een manier om van tevoren meer inzicht en antwoorden te krijgen op je vragen. Een manier om, indien mogelijk, controle te houden. Een manier om meer aandacht te krijgen voor je wensen en eisen.
Als het om communicatie gaat, valt er veel te verbeteren. Dat is de indruk die ik krijg als ik alle verhalen en reacties lees. Een medische fout kan in sommige gevallen voorkomen worden door de juiste voorlichting en goede communicatie. Niet dat alle artsen uitgebreid uitleg geven of altijd even eerlijk en open zijn. Iets waar je, naar mijn mening, vroeg of laat recht op hebt. Persoonlijk vind ik ook dat je wel toestemming moet geven indien er een leerling erbij gehaald wordt. Niemand wilt dat een medische fout als een trauma wordt ervaren. Praat erover! #genoeggezwegen

Aandacht

Ik vind het heel goed dat er weer een taboe wordt doorbroken. Ik ga ervanuit dat de gediplomeerde artsen heel goed weten wat ze doen. Maar het blijft mensenwerk. En laten we eerlijk zijn, niet iedere arts is even goed in wat hij of zij doet. Bagataliseren hoeft niet maar iedereen over een kam scheren is ook niet oke. Sommige medische missers kunnen voorkomen worden. Dat is duidelijk!
Dat gezegd, ben ik wel bang dat zwangeren en andere vrouwen die dit nog moeten doorstaan, nu doodsbang zijn. Vertrouwen in de artsen wordt zo kleiner. Is dat terecht?

Geboorte
Persoonlijke ervaring

Tijdens de eerste bevalling ging het allemaal zo snel dat het te laat was voor een ruggenprik. Ik kreeg Pethidine in mijn bovenbeen. Of het heeft geholpen? Zo voelde het niet. De hele bevalling duurde nog geen 3 uur dus ik was ontzettend suf toen ik mijn baby op mijn buik kreeg. Dat het zo snel zou gaan, kon natuurlijk niemand voorspellen. Terwijl de kleine op mijn borst lag, werd ik gehecht. Pijn dat het deed. Ondanks de verdoving voelde ik erg veel. Dat was normaal, vond de arts. En eerlijk gezegd, mijn onderkantje deed toch al pijn, dus dit kon me niet echt meer schelen. Het belangrijkste lag op mijn borst. Ik kon de wereld aan.
Bevalling alleen al is nooit een feestje. Nooit een pretje. Het gaat nooit geheel volgens planning. En dat is, vind ik, logisch. Ik ben blij hoe dingen zijn gelopen. Niemand heeft er blijvende schade aan overgehouden. Ik ben de artsen erg dankbaar voor alles. Ook vanwege de verhalen die ik nu weer lees. Verhalen van moeders die niet zulke positieve herinneringen hebben aan hun bevallingen. Elke situatie is anders. Het is niet vanzelfsprekend dat het goed gaat, maar ook niet dat er iets mis gaat. Communicatie! Zo onwijs belangrijk. Van tevoren, tijdens en erna. Om het te begrijpen, alles een plekje te kunnen geven. En een realistisch beeld! Je kunt je bevalling niet tot in de puntjes plannen.

Hoe kijk jij terug op je bevalling? Wat denk je dat Geboortebeweging denkt te bereiken met deze #genoeggezwegen actie?

Meer informatie over de actie vind je hier.

5 gedachten over “Genoeg gezwegen over de traumatische bevalling

  1. Wat goed dat er ook zo’n stuk geschreven wordt. Ik heb wel een traumatische bevalling gehad met een pnd tot gevolg. Daar hebt ik tot aan de 2e zwangerschap last van gehad. Tot ik een extra controle in het ziekenhuis kreeg vanwege bloedverlies en ik een geweldige zuster trof. Ze heeft me ook nog wat uitleg gegeven over waarom dingen soms zo gaan. Niet specifiek over !mijn situatie, dat was al 2 jaar geleden en zij was daar niet bij, maar artsen en verpleegkundigen vinden dingen soms vanzelfsprekend en gaan er dan vanuit dat jij dat ook weet. Niet goed, Maar met een beetje haast wel te verklaren. Dat ze dat achteraf niet hebben rechtgezet en de pnd aan de kant werd geschoven is een ander verhaal. Toch heeft dat gesprek veel duidelijkheid gegeven aan mij. Ze doen het niet Express, het zijn ook maar mensen die gewoon eens een rotdag kunnen hebben. Misschien dat ik er zelf ook nog eens wat over schrijf, 3,5 jaarna dato.

  2. Eindelijk. Ik vind het een geweldige actie. Doordat een bevalling zo medisch gemaakt is en de risico’s zo benadrukt zijn, is er een schadelijke denkfout gekomen in hoe we zijn gaan denken over bevallen. Vrouwen wordt geleerd zich over te geven aan experts. Hierdoor komen ze verder weg te staan van hun gevoel en kracht. Zo wordt bevallen een mechanische handeling die versneld of geremd moet worden met infusen. Vrouwen worden getimed of alles snel genoeg gaat. Wee-opwekkers worden gegeven die de pijn verergeren. Hierna volgt een ruggenprik om de pijn te dempen. Dan zijn wee-opwekkers weer nodig omdat de weeën afzwakken en zo begint een waterval aan ingrepen. Bij de vrouw zakt de moed in de schoenen en het vertrouwen in het eigen lichaam ebt weg.
    Ik ben zelf zo blij dat ik voor mijn bevalling in aanraking kwam met sterke vroedvrouwen die mij leerden dat bevallen vooral afhankelijk is van hormonen en dat een moeder die vooral aanmaakt als ze zich gesterkt en zelfverzekerd voelt. Juist dit wordt zo ondermijnd in ziekenhuizen door angst te zaaien als het ‘te’ langzaam gaat. Door steeds de sfeer te verbreken met metingen. Het lichaam geeft bij deze onderbrekingen een noodsignaal af en stopt als het zich niet veilig voelt. Ik ben zoveel meer voor de optie van een vrouw vertrouwen geven, aanraken en sterken als de ontsluiting niet op gang komt, ipv van oxytocine in te spuiten. Wat een mooie beweging is dit. Ik ken zoveel vrouwen bij wie de zelfbeschikking als vanzelfsprekend afgenomen is, omdat in een ziekenhuis vaak alleen vanuit risico’s gedacht kan worden. En wat vond ik het fijn om heel veel mooie geboortes te bekijken. Voorbeelden sterkten mij:-)

  3. Hé, leuk! Ik wist niet dat je hier ook over geschreven had.
    Ik poste een aantal dagen geleden een gelijkaardig artikel op mijn blog.
    En wij delen duidelijk dezelfde mening :).

    Het is goed dat het taboe doorbroken wordt, maar het nadeel van Social Media is de angstzaaiing die ermee gepaard gaat. Ik denk indd ook de artsen en zorgkundigen die wel met liefde voor moeder en kind hun job uitoefenen én de vrouwen die binnenkort moeten bevallen. Ik zou niet graag in hun schoenen staat na zo’n verhalen :(.

    • Juist. Het is niet mijn bedoeling de traumatische ervaring van deze moeders te bagataliseren. Maar het is ook niet oke dat we de toekomstige moeders zo bang maken. Communicatie ja, en realistisch de bevalling ingaan is zo belangrijk. Ga ik maar eens eerst jouw artikel lezen 🙂

Geef een reactie