Het verhaal van Emma | Mijn schoonfamilie wilde ons uit elkaar drijven

De schoonfamilie heeft het Emma (alias) niet bepaald makkelijk gemaakt. Had ze misschien eerder haar mond open moeten trekken? Is ze te ver gegaan? Emma vraagt om tips en advies.

Toen ik ruim een jaar geleden beviel van onze oudste dochter, dacht men alles voor ons te kunnen bepalen. Lief, aardig en meegaand zijn was geen optie meer. Iets moest veranderen.

Na een onverwacht bezoekje aan de verloskundige, werden we rond 10 uur ’s avonds doorgestuurd naar het ziekenhuis. We hadden wel een ziekenhuistas mee, maar geen autostoeltje. Ondanks dat we bijna 42 weken zwanger waren, hadden we niet verwacht dat we de volgende ochtend ouders zouden worden. Naïef? Ja, achteraf vind ik dat we erg naïef waren. Maar goed, het is wat het is.
Na een weeënstorm en 5 persweeën later maakte onze oudste dochter ons ouders. Het voelde zo onwerkelijk. Het leek wel een droom. Of lag dat aan de nog niet uitgewerkte pijnstilling die ik kreeg?

Te benauwd

Nog geen 4 uur later, waren we thuis met onze dochter. Aangezien het een koude december was en onze woning snel ijskoud werd, hadden we mijn ouders gevraagd de verwarming aan te doen en op ons te wachten. Ze woonden immers om de hoek. Zo gezegd, zo gedaan. Toch voelde het al gauw te veel. In een kleine woning van 19 vierkante meter zaten we daar met 6 personen. Mijn man en ik hadden al 36 uur niet geslapen en waren nogal high van de hele ervaring. Na een paar uur was mijn familie weg. Voor ons voelde het als opluchting. We waren zo toe aan een beetje rust en tijd om samen met zijn drieën te zijn.

En toen ging de bel…Mijn schoonouders, grootoma, schoonzus met man en haar twee dochters stonden naast mijn bed voor ik mijn hoofd kon omdraaien. Lag ik daar, halfnaakt, mijn kind borstvoeding te geven.

Begrijp me niet verkeerd, ik begrijp alle enthousiasme en ongeduld. Maar hoe zit het met empathie en respect?

Ik bedoel, de dag erop onaangekondigd komen, was ook prima geweest. Na een uur ging ze weer weg. Eindelijk, zei ik in mijzelf.
Nog geen half uur later ging de telefoon van mijn man. Of de nichtjes langs kunnen komen om de baby vast te houden, want ze vonden het heel jammer dat ze dat nu niet gedaan hadden. Uiteraard zou dat prima zijn geweest als de meiden niet 2 en 4 waren en perse diezelfde week langs wilden komen hiervoor. Zonder al te veel nadenken gaf ik aan mij hier niet prettig bij te voelen.  Even later kreeg mijn man een sms binnen. Het was zijn zus en moeder van de nichtjes. In haar sms stond alleen dit ‘Ik begrijp dat je met je rug tegen de muur staat, maar het is ook jouw kind’.

Combineer mijn pittige karakter, met de adrenaline en vermoeidheid en misschien dat je dan begrijpt dat deze opmerking bij mij verkeerd viel.

De drie opvolgende dagen kregen we in totaal 4 telefoontjes van mijn schoonmoeder. Ook zij deed een verzoek met de meiden langs te komen om de baby vast te houden. Ik begreep niet zo goed waarom dit niet kon wachten tot we wat waren opgeknapd. Tot de baby wat groter en sterker is. Waarom moest dit perse in haar eerste week? Waarom zoveel druk? Ze gaat heus nergens heen. Over een paar weken, maanden is ze er ook nog. Nee, dat was geen optie.

Waarom? Daarom!

Een fatsoenlijk uitleg werd ons niet gegeven. ‘Het oudste nichtje, de kleuter, wilt dit graag’. Onze kraamhulp was erbij tijdens mijn discussie met haar. Zij begreep mijn reactie, emotie en verwoording wel. Mijn man was het met mij eens, anders zou ik een discussie met hem hebben en niet met haar.

Mijn bloeddruk steeg, ik was aan het janken, trillen…Het was nogal wat om na een heftig jaar waarin ik vooral ja en amen zei, de moeder van mijn man tegen te spreken. Maar ik stond mijn mannetje. En ik ben blij dat ik het deed!

Wekenlang was de spanning te snijden. Vooral mijn schoonzus was op dreef. Ze maakte mijn schoonmoeder wijs dat mijn man geen eigen mening had in onze relatie. De bezorgde moeder viel dit zwaar en dat snap ik. Mijn man is niet een ster in zichzelf verwoorden, maar niets wat hij kon zeggen, deed haar van gedachten veranderen. Ik moet eerlijk toegeven dat dit mij veel pijn deed. Het feit dat zij niet kon zien dat haar zoon gelukkig was, maakte mij verdrietig.

Voor mij is een relatie teamwerk. Geven en nemen. Water bij de wijn doen. Ik heb geen loophondje nodig maar een partner. En dat vond ik in mijn man. 

Toen er op een gegeven moment de zoveelste rotopmerking werd gemaakt, ben ik ontploft. Het was meer te vergelijken met een explosie veroorzaakt door een atoombom. Ik ontplofte namelijk big time. Alles kwam eruit. Alle rot opmerkingen vanaf dag één die mij dwarszaten. Ik begreep gewoon niet waar men mee bezig was. Laat ons gelukkig zijn. We vragen niets, we doen het goed samen. Waarom wordt het ons niet gegund? Het ergste vind ik dat ik geen antwoorden kreeg. Ik werd achterbaks genoemd. Ik was weer de boosdoener. En niemand die mij verdedigde.

Al een jaar lang is er geen contact tussen de schoonfamilie en ons. Het eerste jaar van onze dochter hebben ze gemist. En ik voel mij mega schuldig! Het moet haast wel allemaal aan mij liggen. Heb ik het verkeerd aangepakt? Ze zien mijn man liever met zijn ex eindigen. Ik word nog steeds niet geaccepteerd. Wat een ontzettend rotgevoel is dat zeg. Ik wil ook niet dat mijn man mij later dingen kwalijk neemt. Dit alles was echt niet mijn bedoeling. Mijn meisje heeft recht op haar grootouders, tante en nichtjes. En zij hebben recht om hun kleinkind te zien. Maar als je de moeder van het kind niet accepteert, kan je dan van haar kind houden?

Al een jaar lang wil mijn man niets met zijn familie te maken hebben. Ontelbaar aantal keer heb ik hem gevraagd met zijn ouders te praten. Het feit dat zij geen enkele vorm van schuld op zich nemen telt heel zwaar. Hij wilt op deze manier geen contact. En hoewel ik het wel begrijp, wil ik dit uitpraten. Ik zag mijn schoonouders als degelijke mensen waar in principe prima mee te praten is. Tot nu toe lijk ik mij enorm vergist te hebben. Toch blijft het in mijn hoofd spoken. Ik heb mijn dochter haar familie ontnomen. Ik heb mijn man zijn familie ontnomen. En hoewel mijn man niets laat merken, twijfel ik of dit positief gaat uitwerken voor onze relatie.

7 gedachten over “Het verhaal van Emma | Mijn schoonfamilie wilde ons uit elkaar drijven

  1. Wauw heftig zeg! In de eerste week vond ik ook elk bezoek heel zwaar maar waardevol. Ik zou om zo’n actie dat andere kids mijn pasgeboren baby perse willen vasthouden ook echt niet oké vinden!!! Sterkte in de toekomst en hopelijk komt het nog goed tussen jullie en de familie

  2. Ik snap dat je moe bent in de 1e week, maar ik vind dat je zijn nichtjes voor even had moeten toelaten. Je had kunnen zeggen is prima, maar wel voor heel even want wij zijn ontzettend moe. Veel vrouwen begrijpen niet dat hun partner ook uit een nest komt en dat hij een relatie met jou aangaat betekent niet dat jij altijd op de 1 plek komt. In een relatie is het geven en nemen. Hoe je ook je schoonfamilie niet mag ( weet er alles van ) altijd proberen om je partner niet mee te nemen daarin. Vooral bij een geboorte is familie heel belangrijk. Zijn moeder en Zus waren gewoon heel blij met de geboorte van hun nichtje/ kleinkind.

    Ik val je niet aan, want ik ken dat dodelijke vermoeidheid na de geboorte. Ik zou er wel voor zorgen dat je man in ieder geval met zijn moeder praat en dat je dochters hun familie kennen. Stap voor stap weer terug in elkaars leven. Een harmonieuze sfeer is beter dan een negatieve.

    Sterkte met alles.

    • Ze had zijn nichtjes moeten toelaten? Wat bedoel je precies? Ze vertelt dat iedereen dezelfde dag de baby al had gezien, ook de nichtjes.

  3. Meid ik zeg je 1 ding ( ook al is het een paar maanden later 😬) : blijf voor jezelf opkomen! ik deal al 18 jaar met een achterbakse schoonmoeder , schoonvader en schoonzus! Het heeft lang geduurd maar na ongeveer 13 jaar heeft mijn man voor de volle 100% voor mij gekozen en daardoor bijna 5 jaar lang zowat geen enkel contact met de schoonfamilie gehad ( wat ik op zich heerlijk vond ). Nu is er weer contact , soort van , tussen mijn man en mijn kind en mijn schoonfamilie. Ik heb aangegeven dat niet meer te willen en daar kan mijn man mee leven. En geloof me mijn schoonfamilie is nu poeslief ja ook tegen mij omdat ze veels te bang zijn weer het contact met mijn man en kind te verliezen ( nee niet met mij natuurlijk maar goed dat gevoel is wederzijds).

  4. Ik begrijp helemaal dat je net na een (zware) bevalling niet veel behoefte hebt aan neefjes of nichtjes en drukte om je heen! Maar ik begrijp wel dat de naaste familie van je man heel graag de baby wilden zien! jammer dat je schoonfamilie zo opdringerig aan het doen was en jullie verzoek niet respecteerden. Het is echt jammer dat hierdoor een breuk is ontstaan. Maar als je het contact graag wilt herstellen, waarom probeer je zelf geen contact op te nemen? Ik weet dat het heel moeilijk is om de eerste stap te nemen maar als je niks doet dan blijft dit zo en dat wil je eigenlijk ook niet toch? Als ze het laten afweten dan heb jij in iedergeval je best gedaan en ligt de bal bij hun. Jouw man moet natuurlijk hier ook achter staan! Heel veel sterkte met je besluit.

Geef een reactie