Het verhaal van Melissa | Mijn ervaring met online daten

Melissa (alias) leerde iemand kennen via een online datingsite. Tot een ontmoeting kwam het alleen niet. Melissa deelt haar hartverscheurend verhaal.

Via een datingsite leerde ik de jongen kennen waar ik uren mee kon chatten. Chatten maakte plaats voor bellen en appen. Een grote pluspunt was dat we dezelfde humor hadden. We begrepen elkaar. Na drie weken vroeg hij of we eens kunnen afspreken. Een logische stap, zou je denken. Toch kreeg ik het er spaans benauwd van. Het gevoel dat ik al drie weken niet had, niet bij hem. Ik was onzeker en misschien zelfs bang. Bang voor binding en teleurstelling.

Alleen mijn beste vriendin wist van onze geplande ontmoeting

Toch besloot ik erop in te gaan. Ik stemde toe. We besloten elkaar in mijn woonplaats te ontmoeten in een plaatselijke kroeg. Wel zo veilig, dacht ik zo. Niet dat ik iemand in de kroeg kende, want ik kwam er nooit. Toch gaf een openbare plek mij een wat prettiger gevoel. Alleen mijn beste vriendin wist van onze geplande ontmoeting. Ik durfde het mijn ouders niet te vertellen omdat ik bang was dat ze me tegen wilden houden. Wel was ik van plan het achteraf te vertellen.
Tijdstip waarop we hadden afgesproken naderde. Ik zweette als een otter. Mega zenuwachtig zat ik op de kruk, wat ik al heel stoer van mijzelf vond, te wachten op de man waar ik erg nieuwsgierig naar was geworden. Een half uur later zat ik er nog steeds, alleen om wel te verstaan. Geen telefoontje of appje, niets. Na een uur ben ik maar naar huis gegaan. Teleurgesteld pikte ik een traantje weg. Hoe kon ik zo dom zijn. Natuurlijk speelde ook hij een spelletje met me.

Ik was toe aan liefde. Was het degene die mij dat kon geven?

Mijn liefdesleven was namelijk een geval apart. Op school ging het acceptabel. Op mijn werk had ik het naar mijn zin en werd ik gewaardeerd door zowel mijn werkgever als mijn collega’s. Maar op liefdesgebied werkte alles tegen. Ik was tevreden maar er ontbrak een stukje waardoor ik echt gelukkig kon zijn. Ik had behoefte aan liefde, echte liefde. Niet zo gek toch?

Cold feet

Een week later kreeg ik een appje van de jongen. Hij kreeg ‘cold feet’ zoals hij het noemde. Ergens begreep ik het wel, maar toch vond ik het vrij lullig dat niemand aan mijn gevoelens dacht terwijl hij wist hoe onzeker ik was. Hij stelde voor nog eens af te spreken, maar deze keer zou hij wel komen. Dat beloofde hij.
Een week later zat ik er weer. Dezelfde kroeg, volgens mij dezelfde kruk zelfs. Ik had zelfs hetzelfde aan omdat we dat hadden afsproken. We hadden elkaar namelijk nog nooit gezien. Na ja, alleen een foto dan.

Lees ook: Het verhaal van Ingrid | Daag onschuld, hallo liefde

En weer liep ik een blauwtje

Guess what? Hij kwam weer niet opdagen. Na een uur wilde ik boos weglopen. Ik mag dan wel een onzeker meisje zijn maar zo laat ik mij niet behandelen. Bij de deur, met mijn ogen in mijn tasje, botste ik tegen iemand aan die de kroeg binnenliep. De telefoon viel uit mijn handen. Chagrijnig als ik was keek ik niet eens op en liep de deur uit zonder een woord te zeggen.

Schuldgevoel

Bijna twee weken later kreeg ik een mail binnen vanaf zijn mailadres. Mijn boosheid was wel een beetje overgewaaid. Inmiddels was ik benieuwd naar wat hij te zeggen had.

Een rilling over heel mijn lichaam. Het was zijn moeder. Zij kwam mijn berichten tegen op zijn telefoon en wilde mij laten weten dat haar zoon was overleden. Op weg naar mij kreeg hij een auto-ongeluk doordat een medeweggebruiker bellend over de snelweg scheurde.

Het voelde als een nachtmerrie. Een belachelijk slechte film. Hij was op weg naar mij toen hij zijn leven verloor en ik was boos.

Het is immers 4 jaar geleden. Tot de dag van vandaag voel ik mij schuldig. Eigenlijk is dat zachtjes uitgedrukt. Ik mis hem. Ik mis onze gesprekken. Wat had ik hem graag willen ontmoeten. Ik mis hem, elke dag weer. Gek eigenlijk, aangezien we elkaar nooit hadden ontmoet. Zijn appjes en foto’s bewaar ik zodat ik er af en toe naar kan kijken. Zo huil ik mijzelf regelmatig in slaap.

Wil jij ook anoniem je verhaal delen? mamadingen@gmail.com

14 gedachten over “Het verhaal van Melissa | Mijn ervaring met online daten

  1. Wauw wat een verhaal! Ook al heb je hem nooit gezien, hij maakte al wel deel uit van je leven! Wat goed dat je dit van je afschrijft!

  2. Jeetje wat een bijzonder verhaal. Heftig ook. Ik kan me voorstellen dat je er erg mee zit. Wel fijn om te weten dat hij deze keer echt naar jou onderweg was en je niet nog een keer wilde laten zitten. Wat zonde dat jullie elkaar uiteindelijk nooit echt hebben gezien. Ik wil je heel veel sterkte wensen…

Geef een reactie