Getekend voor het leven

Ik lees de woorden met een brok in mijn keel. Ik hou mij in. Zo ontzettend oneerlijk, vreselijk en herkenbaar. Het verhaal van Eveline Koopmans. In 2011 werd er bij haar kanker geconstateerd. Ze had baarmoederhalskanker. Van de artsen kreeg ze een jaar. Eind september, 5 jaar later dus, wordt ze in diepe slaap gebracht zodat ze geen pijn meer heeft en rustig heen kan gaan.

Waarom ik het niet droog hou bij dit verhaal? Mijn oudste zus, echtgenote en moeder van 3 kinderen, overleed vorig jaar aan baarmoederhalskanker. In maart 2015 werd er bij haar kanker geconstateert. 30 september, dus 6 maanden later, was zij overleden.

Het is een jaar geleden. Een jaar dat voorbij vloog. Mijn zus bestaat nog maar in mijn hoofd, in mijn gedachten, in mijn hart. Haar stem vervaagd. Het maakt mij verdrietig. Ik ben boos. Als ik mij zo voel, hoe moeten onze ouders zich dan wel niet voelen. Ze houden zich meestal groot. Zolang we er niet over praten gaat het wel. Ik snap dat wel. Want ik heb precies hetzelfde. Ik kan er nog steeds niet over praten. Ze is er niet meer.

graveyard-1417871_1920

Nooit meer zal ik haar horen lachen, zien dansen. Ik rijd langs haar huis en nog staar ik mij een ongeluk, in de hoop nog een glimp van haar te kunnen krijgen. Soms kijk ik naar de telefoon en wordt bijna boos dat ze mij nooit meer belt. En dan komen de tranen. Dat gaat ook nooit meer gebeuren. Het verdriet van onze ouders.

Getekend voor het leven

Ze heeft 2 zonen en een dochter achtergelaten. Haar jongste was 10 jaar. Het is hem verteld en uitgelegd en toch was zijn reactie hartverscheurend bij haar begrafenis. Hij wilde niets liever dan naar zijn moeder toe die daar lag opgebaard. Levensloos. Getekend voor het leven.

Ik ben boos. Boos dat ze niet harder streed tegen deze verschrikkelijke ziekte. Boos dat ze niet sterk genoeg was haar leven te redden. Onredelijk, dat ben ik. Het is niet eerlijk, maar ook niet haar schuld.
Zo verdrietig, omdat ik denk dat ze haar dood als enige uitweg zag, en niet eens wilde strijden tegen deze nare ziekte. Zo oneerlijk. Getekend voor het leven.
Teleurgesteld. Misschien als ik een betere zus was geweest…Had ik dan een verschil kunnen maken?

Heb jij ooit iemand verloren aan een nare ziekte? Hoe ga je met je verdriet om?

1 gedachte over “Getekend voor het leven

Geef een reactie