Waarom ik heb besloten geen orgaandonor meer te zijn

Waarom ik geen orgaandonor meer ben

Het is de nationale donorweek. En hoewel ik het ontzettend belangrijk vind wat hier gebeurd, vind ik het verhaal erachter, ook erg belangrijk. Vandaag leg ik je uit waarom ik geen orgaandonor meer ben.
Een aantal jaar geleden werd vanuit de overheid besloten dat wij automatisch orgaandonor werden bij geen registratie. Dat heb ik toen zo gelaten. Ik vond het meer dan prima dat er na mijn overlijden organen worden gebruikt om levens te redden. Tot een aantal weken geleden….

Ik heb mij teruggetrokken als orgaandonor

Wetswijziging en Annet Wood waren voor mijn man en mij reden genoeg om ons terug te trekken als orgaandonor.
Een prachtig gebaar, geweldig idee maar wat weten we eigenlijk van orgaandonatie? Je hoort alleen verhalen over het redden van mensen levens. En de orgaandonor? Hoe het in praktijd daadwerkelijk gaat? Daar wordt zelden wat over verteld.
Annet Wood bracht mij aan het denken. Na je dood zijn je organen ook overleden. Hoe gaat het dan in zijn werk?

Als orgaandonor kun je levens redden

orgaandonor

Actieve orgaandonatie

Volgens de nieuwe wetgeving wordt een 18-jarige per post gevraagd of zij orgaandonor willen worden. Mochten zij na 2 brieven nog niet geregistreerd zijn, dan worden ze automatisch orgaandonor. Dit noemen ze actieve orgaandonatie. Bezwaar maken is daarna ook niet meer mogelijk. Wel komen ze, bij geen duidelijke ja, onder kopje ‘bezwaar’ te staan en mogen de nabestaanden beslissen. Hierdoor gaat de overheid uit van meer orgaandonatie.
Mensen die dit in de praktijk hebben meegemaakt met hun dierbaren komen ineens naar buiten met verhalen waar je haren overeind van gaan staan.

Zonder verdoving

Op het moment dat het steeds slechter gaat met een orgaandonor waardoor verder behandelen eigenlijk geen nut meer heeft, wordt er al actie ondernomen. Nu komt het. Orgaanuitname gebeurt zonder verdoving, voor het overlijden. Daar schrok ik enorm van. Waarom zonder narcose? Omdat de organen zonder verdoving van betere kwaliteit zijn. Waarom wisten wij dit niet? Waarom hebben we dit nooit gevraagd? Dit staat namelijk niet in de officiele procedure die naar buiten wordt gebracht.

Er wordt veel niet verteld. Belangrijke informatie wordt verzwegen. Belangrijke details die wel degelijk van belang zijn, voor de orgaandonor en diens familie.

Achtergrondinformatie 

Om je verder niet mijn eigen mening op te dringen wil ik je vragen tijd te nemen het volgende te lezen. Dit is een site opgericht door bezorgde ouders. Zij maken zich ernstig zorgen omdat er belangrijke informatie niet bekend wordt gemaakt.  Er is ook een officiele klacht van een moeder wiens dochter ernstig gewond in het ziekenhuis lag. Ze was niet geregistreerd als donor. Ga hier maar even voor zitten. Het is niet niets. Blog van Annet Wood gaat jou net zo overdonderen als mij.

Ben jij orgaandonor? Wat weet jij van de keerzijde? Hoe hebben de berichten als deze je beinvloed?
P.s. Voor de duidelijkheid. Het gaat hier om orgaandonatie. Geen stamceldonatie of bloeddonatie.

10 gedachten over “Waarom ik geen orgaandonor meer ben

  1. Interessant.

    Ik vraag me alleen af waarom er geen officiële bronnen zijn en of het niet genuanceerder ligt. Persoonlijk zie ik dit een beetje als de groep die zich tegen vaccineren keert, onder voorbehoud dat ik het misschien wel volledig mis heb. Maar sta hier zelf vooralsnog anders tegenover.

    Ben wel benieuwd, zou je zelf wel een orgaan aannemen als het je enige kans is op (een paar jaar) langer leven?

  2. Op mijn 12de besloot ik donor te worden, en ik ben het nog steeds. Ik heb me verdiept in de procedure en ik heb ontvangers gesproken. Gewone mensen die eindelijk door kunnen gaan met hun leven.

    Het idee dat ik iemand kan helpen na de dood weegt voor mij vele malen zwaarder dan de (potentiële) nadelen van het donorschap. Mijn sterke wens en het feit dat ik er over praat maakt het makkelijker voor nabestaanden. Ik hoop dat door de nieuwe wet iedereen gaat nadenken en praten.

    Ik accepteer ieders weloverwogen keuze. Ik heb echter moeite met mensen die niet kiezen.

    • Donor worden moet inderdaad een weloverwogen keuze zijn. Geen dwang. En daarhoort bij dat je de keerzijde ook moet kennen, vind ik. Mensen die geen keus maken…ik denk dat ze nog geen keus hebben kunnen maken of er niet goed over hebben nagedacht. Dat kan meerdere redenen hebben.

  3. Wat velen niet weten is dat je ‘hersendood’ levend naar de snijtafel gaat, zonder verdoving en met vol bewustzijn. Hersendoden ervaren alles, zo veel is aangetoond. Groot ONGELOOF natuurlijk, ook bij mij. Maar lezen en sites bezoeken gaven mij toch een ander beeld inmiddels. Ik heb voor ‘Nee’ gekozen. De andere kant van orgaandonatie is er ook, in ben geïnformeerd.

  4. Ik ben én blijf zeer bewust en expliciet orgaandonor. Ik ben dit nu een 3-tal jaren. Begin dit jaar werd mijn 9-jarige neefje zwaar ziek, acuut leverfalen. Zonder donorlever was hij er nu niet meer geweest. En ja, het geeft ergens een dubbel gevoel dat je hoopt op een snel donororgaan omdat je dan eigenlijk hoopt op iemand anders zijn dood. Van zo dichtbij zoiets meemaken, heeft mij nog meer bewust gemaakt van het feit dat orgaandonatie echt nodig is. Wij zijn de familie van de donor en de donor zelf immens dankbaar. Wat ik ga nu zeggen, klinkt misschien cru, maar ik vind dat als je zelf expliciet geen orgaandonor wenst te zijn, je ook geen recht hebt op donororganen. Ik vind niet dat je kan verwachten dat een ander zoiets voor je doet terwijl je zelf niet bereid bent om datzelfde voor een ander te doen.

    • Wat erg dat je dat van zo dichtbij hebt moeten meemaken Peggy. En ja, je hebt zeker een punt. Het is geven en nemen. En daarom zou ik dus ook geen donororganen willen krijgen.

Geef een reactie