Patricia | Mijn leven met ADHD

Dat ik ADHD heb, weet ik eigenlijk nog maar 10 jaar. Niet heel lang dus. Voor dit een bevestigd iets werd, heb ik de nodige (verkeerde) diagnoses gehad zoals faalangst en depressiviteit. Daarvoor werd er niet eens gedacht aan ADHD. Zelf heb ik daar ook nooit aan gedacht.

Ik kende het eigenlijk ook alleen maar als een hyperactieve stoornis. Stuiterende, niet te stoppen jongetjes. Nee, dat linkte ik niet zo snel aan mezelf. Want druk ben ik niet. Ja, in mijn hoofd.

ADHD werd genoemd en ik kreeg er medicatie voor. Wat een rust kwam er over me heen. Intussen weet ik dat ADHD op veel verschillende manieren tot uiting kan komen. Niet alleen met lichamelijk druk zijn.

ADHD hoeft niet per definitie erg te zijn. Het heeft ook heel veel voordelen. Je kunt, wanneer het je interesse heeft, ergens helemaal in opgaan. Dit is mede een voordeel geweest bij mijn afvallen. Ik beet me vast in het koolhydraatarm eten en sporten.

Ik maalde alleen maar, was overprikkeld door de kleinste dingen

Helaas had ik ook last van de ADHD. Want ik kon niet meer relativeren. Daar had ik anderen voor nodig. Ik dacht dat ik in gesprekken de verhalen niet goed overbracht. En evalueerde na de tijd het gesprek, bang dat ik ergens niet het juiste had verteld. Ik ging echt met van alles aan de haal. En kwam daardoor in een isolement. Door de combinatie van mijn gewicht en de ADHD. Ik maalde alleen maar, was overprikkeld door de kleinste dingen. Vooral ook door wat er in mijn hoofd plaatsvond.

De medicatie heeft mij goed geholpen. Niet als wondermiddel, maar het haalt wel de scherpe randjes weg. Zodat het in mijn hoofd te overzien is.

Meestal dan. Want geen dag is hetzelfde. Zeker niet wanneer je een gezin hebt. Met name kinderen waar je jezelf in terugziet. En nee, dat is niet altijd leuk! Ik heb momenten genoeg om een boek mee te vullen. Ik deel eentje met jullie van afgelopen week….

Achteraf kan ik er echt wel de humor van inzien.
Op het moment zelf is er blinde paniek.

Maandagmiddag 16.45 uur.
Jongste dochter komt de huiskamer binnen met als doel de telefoon van haar zus te vinden. Helaas is de telefoon niet in de huiskamer. En omdat hij ook niet in de schooltas terug te vinden is, is hij waarschijnlijk nog op school.
Neeeee! Eigenlijk had ik nu rustig moeten blijven en gewoon verder moeten raspen met de dunschiller in de keuken. Het is haar probleem, het is immers haar telefoon.

Was het dus maar zo simpel. Ik maak er mijn probleem van. Die telefoon moet per direct terug. Ik ga er direct mee aan de haal en loop, nee ren, naar de slaapkamer van oudste dochter. Hoe? Waar? Waarom? Ze weet het antwoord niet. Hij zit niet in haar schooltas. Dus hij moet nog in het lokaal liggen waar ze Nederlands had. Mijn goedgelovige, 12 jarige, dochter. Die zo goed van vertrouwen is, dat ze denkt dat hij er morgen vast ook nog wel ligt..Misschien wel. Maar de andere kant is helaas ook een mogelijkheid. Aangezien een laptop adapter van mijn zoon ook al eens uit zijn schooltas op school is ontvreemd.

Helaas ben ik dus iets minder goedgelovig. En na de schooltas toch nog eens op de kop gehad te hebben, moet ook ik constateren dat alles erin zit, behalve haar telefoon.Het is nog vóór vijven. Ik waag toch een telefoontje naar school. Wie weet is er nog iemand en wil die persoon zo vriendelijk zijn om voor ons de school door te gaan. Lees: Met de trap naar verdieping 2.

Helaas is er niemand die de telefoon opneemt. Mijn stress level neemt toch wel grotere vormen aan.
Intussen komt ook oudste dochter de huiskamer binnen met een “sorry.” Maar ik ben nog niet klaar. Ik bedenk me…ik kan eens kijken of ik erachter kan komen of er iemand is, een medeleerling of zo, die de telefoon heeft meegenomen en wacht tot er op gebeld wordt! Tot mijn schrik, toch wel, blijkt er op Whatsapp rond 16.30 uur nog activiteit geweest te zijn! Terwijl dochter al om 15.15 uur vrij was. Ai… Dan ligt de telefoon dus echt bij iemand. Ik app naar het nummer. Ik bel herhaaldelijk naar het nummer. In de hoop op reactie.
En die komt. Maar niet op de manier zoals ik die had verwacht….

Zoon en jongste dochter komen voorzichtig de huiskamer binnen, met de mededeling dat er boven steeds iets aan het zoemen is en dat dat misschien wel eens goed nieuws kon zijn.

Ik ren, nee ik vlieg naar boven, met om mij heen drie kinderen.

Ik bel opnieuw in de slaapkamer van oudste dochter haar telefoon. En ja hoor! We horen alle vier een vertrouwd gezoem! Dat is dus wel haar telefoon die op mijn bellen reageert! Blij dat ie niet op school of bij iemand anders thuis is. Zoveel stress om niets is geweest. Tenminste, als we hem dan ook gevonden hebben, want dat blijkt nog niet eens mee te vallen! Uiteindelijk na heel veel gezoem, vindt jongste dochter, die in het begin al op zoek was, de telefoon. Onderin een kastje, vlakbij het stopcontact. Netjes aan de lader.
Reactie oudste dochter? Oh ja, nu weet ik het weer! Ik deed hem aan de lader, omdat ik hem morgen opgeladen nodig heb voor Engels!
Ik ben verbijsterd.. Sta met mijn mond vol tanden en loop, nee, kruip bijna, naar beneden, naar de keuken. Op zoek naar mijn dunschiller om verder mee te raspen. Wat kan dat dan ineens rustgevend zijn…..

Op naar de dinsdag. Die in het teken blijkt te gaan staan van een USB stick….

Geloof me, dan heb ik echt last van ADHD. Want een soort perfectionisme zorgt ervoor dat situaties die niet kloppen, zo snel mogelijk wel weer kloppend moeten worden gemaakt. Misschien herken jij dit ook wel.

Gelukkig gebeuren dit soort situaties niet dagelijks. Maar wel vaak. Vervelen doen we ons nooit! Dat is dan wel weer leuk.

Liefs Patricia

2 gedachten over “Patricia | Mijn leven met ADHD

Geef een reactie