Waarom ik geen gezinsuitbreiding wil

Toen onze peuter 14 maanden was, werd haar zusje geboren. Hier hadden we bewust voor gekozen. De laatste tijd krijg ik regelmatig de vraag wanneer er een derde komt. Niet dus! Vandaag vertel ik je wat meer over mijn redenen waarom ik geen gezinsuitbreiding wil.

Misselijkheid

Ik ken de leukste verhalen van vrouwen die de zwangerschap als mooiste periode uit hun leven ervaren. Daar was ik er niet een van.

Tijdens de eerste zwangerschap was ik vanaf week 6 zo misselijk dat ik nauwelijks op mijn benen kon blijven staan. Iedereen zei tegen mij dat het normaal was de eerste 15 weken. Daarna zou het over gaan. Niet bij mij. Met 5 maanden was ik 10 kg afgevallen, had ik een ongewenste sixpack en was ik zo zwak dat ik dagelijks door mijn knieeen ging. Ik kon mijzelf niet overeind houden. Volgens de artsen was ik officieel ondervoed. Ik voelde mij net een kind in Afrika. Hoe kan ik in vredesnaam ondervoed zijn? Tja, ik hield niets, maar dan ook niets binnen. Als ik eten rook of zag ging ik al over mijn nek. En daar was niet veel voor nodig, geloof me.

Te zwak op te lopen

ZwangerToen mijn schoonmoeder met het idee kwam naar een acupunturist te gaan, was ik wanhopig op zoek naar iets of iemand die mij kon helpen. Het was gewoon ver van normaal en ontzettend vervelend. En niet alleen voor mij.
De acupunturist waar ik heen ging was een geschenk uit de hemel. Na de eerste behandeling kwam ik huppelend naar buiten. Blij. Energiek. En hongerig. Ik heb daarna veel minder gespuugd. Ik kon weer eten en drinken. En kwam zelfs 26 kg aan. Ja echt!


Ik voel mijn baby niet meer

Ik beviel met 40 weken en 5 dagen. Zo ontzettend blij dat ik toen reageerde zoals ik dat deed en dat men mij ook serieus nam. Mijn man belde de verloskundig nadat ik aangaf de kleine al 2 uur lang niet te hebben gevoeld. Dat was uitzonderlijk namelijk. In het ziekenhuis bleek dat mijn vruchtwater bijna op was en ik ingeleid moest worden. Het kind moest direct worden gehaald.

Hematoom

Tijdens de tweede zwangerschap viel het qua misselijkheid enorm mee, al helemaal in vergelijking met de eerste zwangerschap. Ik was in de eerste periode wel misselijk maar na een week of 12 was dat grotendeels voorbij. Gelukkig!

In de week 10 kreeg ik ineens heftige pijn. Om lang verhaal kort te houden….ik had een hematoom. Op zijn grootst was het 10 bij 7 bij 5 cm. Buikje van de kleine kon een tijd niet worden opgemeten vanwege de hematoom die in de weg zat. Raar gezicht is dat. Sinds week 10 bwas ik dan ook een vaste bezoeker int ziekenhuis. Wel zag ik de kleine vaak, omdat ze heel lang wekelijks een echo deden. Uiteindelijk bleek de kleine, gelukkig, nergens last van te hebben. Maar ik, ik haf het zwaar en dat was nog zachtjes uitgedrukt ook.

Ondragelijke pijn

Stel je voor dat je 24 uur per dag pijn hebt. Het gevoel dat je een enorme blauwe plek hebt in je buik, vaginale steken in combinatie met menstruatiepijn, dagelijks aanvallen waarbij ik op de grond rol van de pijn, mijn man smekend het op te laten houden, niet kunnen slapen van de pijn….You get the picture, denk ik. Hoe drukker de kleine in mijn buik, hoe meer pijn ik had. Ik nam pijnstillers om uberhaupt nog enigzins te kunnen functioneren. Het was vermoeiend, slopend en ik werd er goed chagrijnig van, depri. Hoewel ik echt hoopte dat de kleine zo lang mogelijk in mijn buik bleef, waren de artsen al een tijd mee bezig me op een eerder bevalling voor te bereiden. Ziekenhuistas stond al redelijk vroeg klaar.
Hieronder een stukje uit mijn dagboek.

Zondag, 15 maart 2015
Het is bijna woensdag. Dan zijn we 39 weken zwanger en gaan ze in het ziekenhuis kijken of ik ingeleid kan worden. Waarom twijfel ik dan? Ik ben er bijna. Dat is een feit. Maar waarom ben ik dan zo bang of we de juiste keus maken? Wat als de kleine er niet klaar voor is? Wat als ze die laatste dagen heel hard nodig heeft? Wat als de artsen zich vergissen en mijn kleine alsnog in een couveuse terecht komt of het hierdoor niet redt? Kan ik leven met het feit dat ik dit doe omdat ik de pijn ondragelijk vind? Is dat niet egoïstisch van me? Kan ik mijn man en dochter hierna nog wel in de ogen aankijken als er iets misgaat? 
Ik zit ermee, dat mag duidelijk zijn. Het houdt me heel erg bezig. 
Ik weet hoe ondraaglijk mijn pijn is. En ik weet dat ik doodop ben. Bang dat ik geen kracht heb voor de bevalling en alle pijn die erbij komt omdat ik al zo lang non stop pijn heb. Ik weet het allemaal. En mijn man weet het ook. Maar doen we er echt goed aan om de bevalling af te dwingen?
Wat is wijsheid?
Ik denk er te vaak aan. Nu ook, terwijl ik zit te kijken hoe onze tuin wordt gedaan.
Ik verplicht mezelf hierbij een pauze te nemen en te genieten van dat wat goed is. Een superman als echtgenoot en een wonderkind.

Voor het welzijn van mijn kind heb ik het zo lang mogelijk volgehouden maar met 39 weken heb ik de gynaecoloog huilend gesmeekt mij in te leiden. Wel wilde ik 100 % zeker weten dat het kind er klaar voor was en inleiden geen kwaad kon. Tot de dag van vandaag vind ik het een egoistische beslissing van mij, maar ik trok het echt niet meer. De pijn was ondraaglijk.
Niet alleen voor mij maar ook voor mijn omgeving, vooral voor mijn man, waren de zwangerschappen erg zwaar.

Het allerleukste van zwanger zijn vond ik de bewegingen van de kleine in mijn buik voelen en zien. Wat een onwerklijk gevoel is dat zeg!

De bevallingen

Ik ben allebei de keren ingeleid en had ik een stortbevalling. Dit houd in dat de weeën heel snel opvolgen, in een raptempo dus, en de ontsluiting heel snel gaat. Zo snel zelfs dat het te laat was voor pijnbestrijding. Allebei de meiden werden in de 4e perswee geboren, binnen 3 uur.

De eerste keer duurde het wel wat langer voor ik weer fit was, dan de tweede keer. Op zich niet zo gek natuurlijk. Mijn pijngrens is niet hoog en ik ben geen held. Ik was ingescheurd en dus gehecht. Aambeien, zo’n gigantische kraamverband tussen je benen. Nee, ik zou het niet nog eens willen meemaken.

Hier een stukje uit mijn dagboek, over de dag van de bevalling.

Vrijdag, 20 maart 2015
6.30 uur
Mijn man en ik hadden onze dochter al de dag van tevoren naar mijn ouders gebracht. Zo heeft ze er minimaal last van, kunnen wij t huis zo (schoon en opgeruimd) achterlaten als we willen en kan ze uitslapen.We melden ons bij de receptie van B1 afdeling. We worden direct naar ons kamer gebracht.Vrij snel komen er 2 dames langs om een aantal onderzoeken te doen.
7.30 uur
Mijn vliezen worden gebroken maar ik word nog niet ingeleid. Ze willen mijn lichaam de kans geven het zelf te doen.
9.00 uur
Er gebeurt niets. Mijn lichaam reageert niet op het feit dat de vliezen zijn gebroken. Ik word alsnog ingeleid. Ik heb op dat moment 3 cm ontsluiting. Infuus hoeveelheid wordt om de half uur verhoogd.
12.19 uur
Onze dochter wordt geboren. Het belangrijkste is, ze is gezond. Ze is 49 cm lang en weegt 3120 g.
De weeën kwamen niet meteen op gang. En toen ze op gang kwamen, waren het blijkbaar niet de ‘goeie’ weeën. Om ontsluiting te krijgen, moesten ze heftiger zijn. Ze kwamen wellicht niet meteen op gang, maar toen ze op gang kwamen, was het direct om de 1 1/2 minuut. Weeënstorm dus. En wat voor een. Voor ik inwendig onderzocht kon worden om te kijken hoeveel ontsluiting ik heb, was het al te laat voor wat voor een pijnstiller dan ook. Ik had namelijk al 8 cm ontsluiting. 4 persweeën later werd onze dochter geboren.
De kleine maakt t uitstekend. Om naar huis te kunnen, moet de kleine een lichaamstemperatuur hebben van 36.5. Die van haar was direct 36.3 dus dat hebben we vrij snel gehaald.
Mijn bloeddruk en lichaamstemperatuur waren ook acceptabel. Ik mocht alleen niet weg voor ik naar wc was geweest. Gelukkig ging dat ook vrij rap.
Om lang verhaal kort te houden, we zijn blijkbaar van zware zwangerschappen, stort bevallingen en gezonde, mooie kinderen. Beter kan ik het niet samenvatten.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik trots ben op mezelf. Ik heb het gewoon zonder pijnstillers gedaan ook…niet dat ik een keus had maar goed. Ik was zo bang dat ik niet sterk genoeg zou zijn om nog meer pijn aan te kunnen. Er ging van alles door mijn hoofd.
Ik had uiteraard mijn steun en toeverlaat naast me, mijn lieve superman. Zonder hem had ik het niet gekund. Al bij al, het was een zeer vermoeiend maar productief en geslaagd dagje in het ziekenhuis.

 

baby

Praktische zaken

Zoals je leest waren mijn zwangerschappen niet echt iets wat je graag nog eens mee wilt maken. Gun ik ook niemand. Maar ook om praktische zaken zou ik geen derde kind willen. Wij hebben momenteel een Ford C-Max. Dolgraag willen wij een 7-persoonsauto maar dat past niet in ons budget. op de achterbank staan de 2 stoeltjes van onze meiden. Een derde past eigenlijk niet.

En wat dacht je van een slaapplek. De meiden hebben nu ieder een eigen slaapkamer. We zouden de zolder moeten verbouwen en daar een slaapkamer/werkkamer voor ons moeten maken om ruimte te creeen voor een broertje of zusje van onze meiden. En dat kan niet zomaar. Ook daar is veel geld voor nodig.

Het speelgoed, kleding, luiers en alle andere benodigdheden. Veel kunnen de meiden delen, maar niet alles. En mocht het een jongen worden? En als ze wat groter zijn, sport naar keuze, school, zwemlessen, hobby, vakanties. Het kost allemaal heel veel geld.

Onze oudste is hysterisch bang alleen te slapen, dit sinds ze maandje of 7 was. Onze jongste slaapt nog steeds niet door. Ik doe elke ochtend weer een vreugde dans als ik een nachtje heb mogen slapen. Wil ik dit nog eens meemaken met een derde kind? Ik hoef hier niet eens over na te denken.

Meerlingen krijgen zit in de familie. En om nou van 2 naar 4 te gaan? Ik bedank ervoor.

Het is niet vanzelfsprekend dat ook een derde kind een gezond kind zou zijn. Een zorgenkindje. Tuurlijk krijgt het net zoveel liefde maar het is ook 10 keer zo zwaar. En is het allemaal wel eerlijk tegenover de meiden?

En als ik heel eerlijk ben, mis ik de korte nachten, buikkrampen en doorkomende tanden echt absoluut niet.

Onze meiden zijn super lief en leuk samen. Dit klopt. Wij hebben altijd 2 kinderen gewild. Nu wij met zijn 4en zijn vind ik ons gezinnetje dan ook compleet. Ik wel, mijn lieve superman denkt daar anders over. Het liefst wilt hij, over een jaartje of 2, nog een meisje.

Uit hoeveel personen bestaat jouw gezin? Is jouw gezin compleet of zou je nog een kind willen? Hoe denkt jou partner erover?

8 gedachten over “Waarom ik geen gezinsuitbreiding wil

  1. Alleen die zwangerschap vind ik al reden genoeg om niet voor een derde te gaan. 😉 Praktische zaken zijn vaak nog wel op te lossen.

    Voor mij blijft het ook bij twee. Bij de tweede kreeg ik bekkeninstabiliteit. Die is nooit meer overgegaan en inmiddels is duidelijk dat dit door een erfelijke bindweefselaandoening verergerd is. Nog een zwangerschap zou betekenen dat ik nog meer achteruit ga en waarschijnlijk niet eens altijd voor mijn kinderen kan zorgen. En 50% kans dat ik die aandoening doorgeef. Dus ook redenen genoeg om het hierbij te houden.

    • Toch wel gek dat je dat pas kreeg bij de tweede. Gelukkig maar. Heb je dan hypermobiliteit? Ontzettend vervelend. Volkomen begrijpelijk dat je het bij 2 laat. Cliché of niet, het is goed tevreden te zijn met wat we hebben.

  2. O dit is zo herkenbaar. De eerste zwangerschap was ik alleen maar moe. Zo moe dat ik af en toe het gevoel had dat ik niet meer kon nadenken. De bevalling verliep in eerste instantie vlot, maar ik had een forse nabloeding (fluxus) daar heb ik me nog zeker een jaar van rot gevoeld. Dochter was een gezonde meid, maar niet gezegend met een doorslaapgen dus toen ze 1 werd heb ik echt gevierd dat we het eerste jaar waren “doorgekomen”begrijp me goed. Ik hou zielsveel van haar en heb ook echt wel van alle mijlpalen genoten, maar ik was in die tijd ook erg moe en alles voelt als een soort waas. Toen ik me weer goed begon te voelen raakte ik zwanger van nummer 2, een bewuste keuze. De zwangerschap was op zich wel ok, maar toch vind ik zwanger zijn gewoon zwaar. Ik geniet van de echo’s en het getrappel, maar het zal nooit mijn hobby worden. De tweede bevalling, waarbij ik wel 10 cm ontsluiting had maar de persweeën maar niet wilde doorzetten was wat meer traumatisch. Wel willen persen maar het gewoon niet kunnen, want voel je je dan machteloos. Infuus er aan en in een heel rap tempo was daar mijn zoontje. En ik? ik werd in een hoog tempo afgevoerd naar de OK omdat ik weer een forse nabloeding had, waardoor ik de eerste momenten met mijn kindje heb moeten missen. Iets waar ik nog best verdrietig om kan zijn. Ik wist al van tevoren dat ik 2 kindjes wilde en ik weet nu zeker dat ik geen derde wil hebben. Het is goed zo, compleet. Ik vind zwanger zijn niet leuk en in bevallen is mijn lijf gewoon niet zo goed. Dochterlief is 4 en net naar school, zoonlief is anderhalf en hoe ouder hij wordt, hoe leuker ik het vind. Het idee om weer zwanger te zijn en “in de baby’s te zitten” zorgt voor een soort van paniekreactie. Prima als je meer wilt, maar aan mij is het niet besteed.

Geef een reactie